Prawo autorskie jest terminem prawnym, który głównie oznacza uprawnienia do „utworu” w rozumieniu prawa własności intelektualnej. Przepisy przyznają uprawnionym zarówno prawa majątkowe, jak również osobiste. W naszej praktyce zajmujemy się nie tylko ochroną takich praw autorskich, ale także pomagamy w sprawach praw pokrewnych oraz ochrony baz danych. Zapraszamy twórców, przedsiębiorców, pracodawców i inne podmioty.

Naszą ambicją jest świadczenie pomocy prawnej w różnych sprawach dla różnorodnych przedstawicieli sektora kreatywnego. Zapraszamy indywidualnych autorów, artystów, wydawców, mass media, dizajnerów, agencje reklamowe, architektów, producentów gier, programistów, organizatorów festiwali i wydarzeń oraz wszystkich innych członków wspólnoty twórców.

Zapewniamy obsługę prawną odpowiednią do zachodzących przemian.

Prawo autorskie ma przede wszystkim na celu wyważenie interesów osób tworzących treści, z interesem publicznym, aby zapewnić jak najszerszy dostęp do tych treści. W erze cyfrowej prowadzi to do wielu konfliktów, niesprawiedliwości i trudności. Śledzimy na bieżąco zmiany i rozwój prawa oraz orzecznictwa sądowego dotyczącego ochrony praw własności intelektualnej na rynku treści, który zmienia się radykalnie w gospodarce platformowej.

Czym jest „utwór” w prawie autorskim?

Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości UE (TSUE) w jednym ze swoich wyroków (C-310/17, Levola Hengelo), aby dany przedmiot mógł zostać zakwalifikowany jako „utwór” w rozumieniu prawa własności intelektualnej, musi on spełnić dwie przesłanki mające charakter kumulatywny.

    • Po pierwsze, dany przedmiot musi być oryginalny w tym znaczeniu, że stanowi on własną twórczość intelektualną swego autora.
    • Po drugie, kwalifikacja jako „utwór” jest zastrzeżona dla elementów stanowiących wyraz takiej twórczości intelektualnej.

Jednakże to jedynie sposób wyrażenia, a nie idee, procedury, metody działania czy też koncepcje matematyczne jako takie mogą stanowić przedmiot ochrony na podstawie prawa autorskiego.

Pojęcie „utworu” obejmuje wyłącznie sposób wyrażenia przedmiotu ochrony prawnoautorskiej, który czyni ten przedmiot możliwym do zidentyfikowania z wystarczającym stopniem precyzji i obiektywności, nawet jeżeli ów sposób wyrażenia nie zawsze jest trwały. Przykładowo, niedostateczna identyfikowalność stoi na przeszkodzie uznania smaku (produktu spożywczego) za przedmiot ochrony praw autorskich.

Kiedy zachodzi „własna twórczość intelektualna”?

Z własną twórczością intelektualną autora mamy do czynienia, gdy odzwierciedla ona jego osobowość. Otóż tak jest w przypadku, gdy autor mógł wyrazić swe możliwości twórcze przy realizacji utworu poprzez dokonywanie swobodnych i twórczych wyborów (TSUE: C-145/10, Painer).

W toku oceny, czy przedmiot stanowi prawnoautorski „utwór” trzeba wziąć pod uwagę w szczególności swoisty układ bądź konfigurację wszystkich elementów składowych będących częścią tego przedmiotu w celu ustalenia tych, które spełniają kryterium oryginalności. Kryterium to nie jest spełnione, jeśli sposób wyrażenia tych elementów jest podyktowany ich funkcją techniczną na tyle, że różne sposoby wyrażenia zamysłu są tak ograniczone, iż sam zamysł i jego wyraz spajają się w jedno. W sytuacji takiej elementy składowe nie pozwalają autorowi na wyrażenie swojej twórczej inwencji w sposób oryginalny i stworzenie rezultatu stanowiącego własną twórczość intelektualną autora (TSUE: C-393/09 – Bezpečnostní softwarová asociace).

Należy podkreślić, że wysiłek intelektualny oraz wiedza fachowa zaangażowane w utworzenie przedmiotu nie stanowią właściwego kryterium uznania go za „utwór”. Nie może o tym decydować także okoliczność, że przez utworzenie przedmiotu (np. bazy danych) nadano wagę znaczeniu jego składników (np. danych). Istotny nakład pracy i umiejętności potrzebne dla utworzenia przedmiotu nie uzasadniają bowiem jego ochrony w prawie autorskim, jeżeli nie wyrażają one żadnej oryginalności. (TSUE: C-604/10, Football Dataco).